تهران سربلند _ احمد عباسی پیشکسوت و مربی پر آوازه تکواندو گفت: یازده ساله بودم که صدای زورخانه مرشد کاوه یکی از قدیمی ترین زورخانه های تهران مرا به ورزش فراخواند، پس از مدت کوتاهی به بوکس روی آوردم و نزد استاد ایرج گلستان بوکس را شروع کردم آن زمان تکواندو در ایران به شکل کنونی نبود.
رئیس اسبق هیات ورزش های رزمی شهر ری افزود: جزو آن دسته بودم که در نوجوانی روی پای خودم بایستم و در آن زمان با بزرگسالان تمرین می کردم، 14 الی 15 سال در مسابقات بزرگسالان شرکت می کردم و صاحب چند مدال کشوری شدم هجده ساله نشده بودم در بازی های آسیایی تایلند مدال آسیایی گرفتم و جذب نیروهای مسلح شدم.
رئیس اسبق هیات تکواندو شهر ری گفت: دارای چند مدال کشوری و 4 مدال برون مرزی در بوکس ، 4مدال نیروهای مسلح دارم که خارج از نیروهای مسلح انجام نمی شد. بعد از انقلاب بیشتر به مربیگری پرداختم. در شهری که زندگی می کردم نیاز به تدریس بشدت احساس می شد، قسمت ما این بود در منطقه جنوب شهر و اطراف آن خدمت کنم.
وی افزود: بعد از سفر های کاری و ماموریت در خارج از کشور به تکواندو آشنا شدم و در پلیس ایران به تدریس به بخش های خاص مثل محافظان هواپیما و … پرداختم در این جا با مربیان تکواندو اشنا شدم و رفته رفته کمک مربی تکواندو شدم و به کلاس داری پرداختم اواخر سال 57 یک سری از کلاس ها نظامی و خارج از نظام به کلاس داری پرداختم، اولین کلاس خارج از نظام را در شهر ری راه اندازی کردم. تا به حال در 25 منطقه تهران به مربیگری پرداختم.
عباسی گفت: شاگردان خوبی در سطوح مربیگری و داوری بین المللی دارم، حدود یک میلیون هنرجو داشته ام. در مربیگری دو مقوله را باید در نظر گرفت یک بخش فیزیکی است و یک بخش مساله روانی است. شاکرد زمانی با شما ارتباط خوبی دارد که قلبی و روحی با مربی ارتباط برقرار می شود باید هنرجویان از نظر روحی هم در نظر گرفته شود.
وی افزود: اگر از نظر روحی و روانی روی شاگردان کار نشود، در مقابل یک حریف صاحب نام قرار گیرد از پیش می بازد. روانشانسی در ورزش به ما می آموزد چگونه باید عمل کرد که موفقیت حاصل شود. مربی بود مسستلم مطالعه و افزایش دانش است.
عباسی در خاتمه گفت: استادی که شاگردش از او جلو تر نزده باشد استادی نکرده است!
شرح کامل این گفتگو را در گزارش تصویری ببنید.
نتهای پیام/
